Okluzja
Rozwinięcie pojęcia okluzji musi obejmować relacje statyczne, dynamiczne i ich znaczenie dla różnych specjalności stomatologii.
Okluzja statyczna i dynamiczna
Okluzja statyczna dotyczy kontaktów zębów w określonej pozycji, najczęściej MIP. Okluzja dynamiczna opisuje kontakty w ruchach ekscentrycznych. To właśnie ten drugi wymiar nakłada się na pojęcie artykulacji.
Pozycje okluzyjne
MIP jest pozycją najlepszego spasowania zębów. CO opisuje kontakty w relacji centralnej. CR jest relacją referencyjną niezależną od kontaktów zębowych. Ślizg między CO a MIP może mieć znaczenie, ale tylko w określonym kontekście klinicznym.
Prowadzenie i organizacja kontaktów
Klasyczny model wzajemnej ochrony bywa biomechanicznie atrakcyjny, ale nie należy go absolutyzować. Funkcja grupowa może być również biologicznie akceptowalna, jeśli wynika z anatomii, starcia i adaptacji.
Okluzja fizjologiczna
Dobra okluzja nie jest abstrakcyjnym ideałem geometrycznym. Jest układem, który pozostaje harmonijny z funkcją układu żucia, stanem tkanek i celem leczenia.
Znaczenie w specjalnościach
- Protetyka: przewidywalność rekonstrukcji i kontrola ruchów ekscentrycznych.
- Implantoprotetyka: brak ozębnej i zmieniona mechanika obciążeń.
- Ortodoncja: relacje zębowe, estetyka i stabilność po leczeniu.
- Periodontologia: rozkład sił i uraz zgryzowy.